Queeste

Schenk me die zoete liefde,
nog één keer.
Zonder het veilige dralen,
maar wel oprecht, zonder meer.

Samen dansen, richting kim,
laat mij geen Tantalus zijn.
Ik verjaag Kerberos uit je hoofd,
schaak jou, terug de mijn.

Vorte hond, met je flikkerend gebit, zit, af en blijf.
Met de strop rond die oude knoest,
en de karwats over je vege bloedende lijf,
ransel ik je terug richting onderwereld, ziedend, woest.

Terug in jouw bovenkamer, onbewaakt,
zie mijn zalvende queeste, aldaar.
Met onzekere tred drijf ik mezelf vooruit, en kijk niet om, of toch?
Mijn Eurydice, dit verlies wordt veel te zwaar.