"Ik zie je graag", zei ze,
met de deurklink in haar hand.
En plots was ze weg,
zij, en haar liefde.
De liefde, die al even niet meer was,
niet meer mocht zijn.
Geen reden, geen oorzaak,
maar bovenal geen lust.
Lust tot liefhebben, werklust aldus
die kreeg het aan de stok
met monstrueuze muizenissen
ik jank medelijden, kots wat wrok
Ooit grijp ik naar de klink,
en doe ik ook dit deurtje toe
Maar laat het nog even tochten,
ook al ben ik enorm moe
Geneugte in de pijn,
dan ben ik maar een masochist,
tijd heb ik bij hopen,
het onrecht blijft onbeslist.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten