“Bancontact?”, snauwt ze me al telefonerend toe. Hoewel de aderlating slechts 36 euro bedraagt, haal ik affirmerend de bankkaart boven. Terwijl de dame in kwestie - wiens vriendelijkheidsorgaan geamputeerd is in de loop van haar ongetwijfeld mistroostige levensloop - lustig voorts blijft melken in de hoorn, wijst ze me nonchalant wapperend de weg richting het machientje. Net zoals een dominus die met een achteloze draai van de pols zijn slaaf weet te melden: “Oh ja, ik heb terloops ook nog even in de hoek gescheten naast die grote amfoor. Opruimen die handel.” Daar aangekomen probeert het apparaatje me in ruil voor mijn code 283 euro af te luizen. Even slikken toch, en zelfs enkele spasmen in de kringspier, als je een bedrag van 36 euro verwacht. Aangezien er geen geld groeit op de rug van ondergetekende en hij terdege na elk toiletbezoek een controlerende blik richting product werpt alvorens door te spoelen– er moest maar eens goud tussen zitten, mag de liefhebbende dame zich even expliqueren. Ostentatief trek ik mijn kaart uit het apparaat, zonder de code in te geven. Het ding begint moord en brand te piepen. Meteen heb ik haar aandacht. “Excuseer meneer, er is iets fout gelopen want de transactie is nog niet voltooid.” De hoorn gaat vliegensvlug op de haak en ik deel mijn bedenkingen. Dat ik het praktisch examen wil afleggen met mijn eigen motor, wat me normaal slechts 36 euro zou kosten. “Ah neen meneer, uw voorlopig rijbewijs is slechts geldig tot en met vandaag. Binnen die periode moet u het examen afgelegd hebben.” “En er is geen manier om dit op te lossen?”, probeer ik nog wanhopig. “Neen, u dient nog twee extra uren les te volgen en moet daarna het examen afleggen met een motor van de rijschool.” Ze heeft me bij m'n klokkenspel en het klinkt haar klaarblijkelijk als muziek in de oren.
In gedachte ontwijk ik de druppels zwavelzuur die ze schuimbekkend mijn richting uitstuurt. Jezus Christus, zo een zure muil, waarvan zelfs een tube Lactacyd Femina de pH-waarde niet kan herstellen. Als er mij dan toch een financiële kloot dient afgedraaid te worden, doe het dan op z'n minst met de glimlach. Ik murmel nog iets over overleg met de ouders en sta op. “Zal ik de afspraken dan annuleren?” Neen, bijtel ze even in marmer, dan zal ik je er de kop mee inslaan. In de niet-imaginaire wereld kom ik uiteraard niet verder dan een gebrabbelde “Ja”. Wel, het is mijn eigen verdomde schuld. Te lang gewacht, en luiheid is des duivels oorkussen, nietwaar? Maar de volksmond wil ook dat als Satan schijt, hij dat op één en dezelfde grote hoop doet. Shit happens, maar hopelijk is mijn strontdag dan het toppunt van de week van deze bureaucratische en bovenal beminnelijke juffer. Kwestie van deze tristesse nog enige zingeving toe te dichten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten