Allerliefste Sint, Kevin hier, te vinden in Het Dikke Boek bij de K van klojo. Laat ik van start gaan om u naar jaarlijkse gewoonte om de tuin te leiden met de volgende schijnheilige leugen: ik ben braaf geweest, want ik wil – vanzelfsprekend – bezwijken onder allerlei lekkers: chocolade en een bevallig doch pienter vrouwmensje dat mij adoreert in al mijn lulligheid. Voor enige bijsturing wat betreft het tweede deel van mijn verlanglijstje: zie mijn collages uit de P, de Ché en ‘Tiny gaat op reis naar Bredene en neemt mee Angelina Jolie en Scarlett Johannson’. Zo ouwe baas, die formaliteiten zijn weer achter de rug. En verstaat u mij niet verkeerd, mijn Sintgeloof is sterker dan ooit tevoren, maar enkele pepernoten van kritiek moeten mij van het hart. In mijn beginjaren, die gekenmerkt werden door naïef jolijt, stond de nacht van 5 december garant voor slapeloosheid, vergezeld van sidderen en beven in de bedstee. Heden ten dage kan enkel een teveel aan jenever dergelijke symptomen bij mij opwekken. Wat mijn geloof dan wel dreigt aan te tasten, goedheilige man? Allereerst lust ik nog steeds geen witte chocolade. Al 23 jaar lang wordt er in de ochtendlijke uren van uw verjaardag een ruilhandel met zusterlief opgezet: witte figuurtjes in ruil voor de melkchocoladen variantjes. En het is niet omdat uw dubbelganger in de film ‘De Zaak Alzheimer’ ten tonele werd gevoerd – weliswaar zonder baard – dat ook u aan geheugenverlies lijdt. U bent immers opgetrokken uit een granieten blok van feilloze perfectie. Hangt u dan een beetje de rancuneuze zak uit omdat ik van kindsbeen af in elke supermarkt weigerde op schoot te kruipen bij uw goedgeilige hulp-Sinten die er stuk voor stuk uitzagen alsof ze vanonder een lukrake brug aan de Seine waren geplukt? Zwak hoor, en dat brengt me zowaar bij m’n tweede punt: ik vind u wel vaker een slappe lul. Uw piet komt nog maar nauwelijks om het hoekje loeren of hij wordt al overladen met adventkransen, slingers en andere geforceerde gezelligdoenerij. Sinds wanneer laat de almachtige Sint Nikolaas zich aftroeven door een door obesitas geteisterde idioot die beschikt over een arsenaal aan vliegende rendieren? Iedereen weet toch dat we die verzonnen dikzak gebruiken om het kapitalisme bij de kinders binnen te lepelen, vermomd in inpakpapier en sierlint. Maar u, u bent anders. U bestaat echt en zal binnenkort enkele roetpieten doorheen onze schouw opjassen – die sinds jaar en dag langs de binnenkant gesloten is, maar daar weet u klaarblijkelijk wel raad mee. Beloon dan uw trouwste aanhanger rijkelijk: als ukje heb ik in het derde studiejaar zelfs fysiek geweld gebruikt om enkele non-believers op andere gedachten te brengen. Meester Valère vertelde toen dat u niet bestond, dat het onze ouders waren die de schoentjes en borden vulden in de nachtelijke uurtjes. Slaat nergens op natuurlijk, wat een dwaas. Mijn ouders zien mij graag en weten dat ik verzot ben op melkchocolade, toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten